surprise me!
Sessizlik…
Akşamdan kalma şişler gözlerimdeydi.Ne boktan bir Pazartesi tanrım.Gitmek istemiyorum.Çıkmak istemiyorum evden..O insanlar yok mu?Görmek istemiyorum onları..
Unutmuştum seni bile..Bir delilik yap sorgulamadan..Sonra neden sorgulamadığını sorgula…Bir delilik yapmayı isteyip sonra yapıp pişman olma..Salak gibi hissedersin..Seni tam unutmuşken bu sabah,olabilecek en boktan sabahlardan biriyken bu sabah,geldin..Yanıma oturdun..
Geliyorsun böyle sabahlarda yanıma oturuyorsun ve ben sonra başıma gelen kötü herşeyi unutuyorum..
Her türlü deliliği yapmaktan korkmayan biriyken sana bakıp gülümsemeyi dahi beceremiyorum…Sen de yapmıyorsun…Sadece gelip oturuyorsun tuhaf tuhaf bakıyorsun…Ama bunu hep yapıyorsun…
İneceğimiz yere çok az kaldı..Liman önümüzde….Kalbim fırlayacakmış gibi çarpıyor…Sesim çıkmayacak gibi geliyor..Birşey söylemeye nasıl da çekiniyorum..İkimiz de gerginiz aslında belli..Öyleyse neden hep geliyorsun..Bilmiyorum…Birşeyler yazıp bir kağıda sana vermek istiyorum..Kalemimi bulamıyorum…Ve cesaretimi toplayıp sana soruyorum..
__Pardon kaleminiz var mı?
__Yok.
__ …
Sonrası yine sessizlik.
